mandag 12. februar 2018

Mot lysare tider

 
Det nærmar seg vinterferie. I dag let eg refleksvesten ligge heime.  Det var ganske lyst fram mot åtte då eg gjekk heimanfra.  Eg plar merke meg lyset kvar måndag.  No er det 14 dagar til neste måndag.  Då kan vi vel vente oss vår.  I dag har det kome ny snø hos oss.  På nyheitene høyrer vi om to dødsulykker i trafikken her i nærheita. Den eine staden køyrer eg fram og tilbake ein gong i veka.

søndag 11. februar 2018

Mine fine


 
 Eg er så heldig å vere mor til desse fire fine. Borna er no frå 20 til 30 år gamle. Eg har ei i vest, ein i aust og ein i nord og ein i nærleiken. To av dei har vore på besøk i helga. Alle har det bra der dei er, og det er det viktigaste.

Morsdag har eg eit heilt avslappa forhold til.  Det er aldri feil å gi mor blomster!

Gratulerer med dagen alle mødrer!

torsdag 8. februar 2018

Runddans av Wiola

Denne kofta strikka eg til meg sjølv i haust. I går kom eg på at eg ikkje har vist henne fram på bloggen.  Mønsteret var i Familien, og det kom reklame for det i lang tid i førevegen.   Då det endeleg kom, vart eg skuffa forde eg hadde trudd at den var i Finull.  Peer Gynt er noko tjukt, synest eg.  Men no har eg flytta inn i kofta. Tynnare plagg vert for lite varme.

Kristin Wiola Ødegård er min favorittdesignar.  Eg gler meg til neste bok der eg reknar med dette mønsteret også får plass.

onsdag 7. februar 2018

Så kom snøen!

I går såg eg på nyheitene at det var mykje snø i Sør-Noreg. Ikkje hos oss! Her var det berre marker! I dag vakna vi til kvite marker. Og det har lava ned.

Så får vi sjå kor lenge snøen ligg...

tirsdag 6. februar 2018

Bok 4: Mannen som jaget sin egen skygge




Lisbeth tar fengselsdommen med knusende ro. For henne er det like greit å lese og jobbe med kvanteteorier i fengselet som noe annet sted. Men Benito, fengselets gjengleder og verste innsatte, får henne ut av likevekt.
Benito
Fengselsbetjenten Alvar pleide å si at det fantes noe godt i alle forbrytere. Men det fantes ikke noe godt i Benito, og det var tross alt mange som hadde lett - elskere, elskerinner, advokater, terapeuter og rettspsykiatere, og til og med et par prester. Opprinnelig het hun Beatrice, men så valgte hun å kalle seg selv opp etter Mussolini. Gang på gang mishandler Benito en ung kvinne fra Bangladesh. Fengselsledelsen er åpenbart i lomma på henne, for de gjør ingenting for å stanse overgrepene. Til slutt går Lisbeth imellom, slik bare hun kan. Benitos posisjon i fengselet svekkes, og Lisbeth har skaffet seg en hissig fiende. Når hun kommer ut, må hun finne en måte å håndtere de økende truslene fra Benito på.

Ikke akkurat Lyckliga gatan
Lisbeth får besøk av sin tidligere verge, Holger Palmgren. Han har fått tak i dokumenter som kaster et nytt lys over myndighetenes overgrep mot henne da hun var barn. Holger hadde fått besøk av en kvinne som hadde vært sekretær på St. Stefans barnepsykiatriske klinikk, der Lisbeth hadde vært innlagt som barn. Da Lisbeth nevner en kvinne med fødselsmerke, spør Holger om ikke hun kom fra Registeret for studier av genetikk og miljø. Lisbeth ber Mikael Blomkvist om hjelp til å følge sporene videre. De viser seg å peke mot en svært rik finansmann, Leo Mannheimer. Hva har Lisbeths barndom med denne rike finansmannen å gjøre? I Mannen som jaget sin egen skygge får vi endelig vite litt mer om Lisbeths bakgrunn.

Eventyrlig suksess
Stieg Larssons Millennium-bøker slo ned som en bombe i den internasjonale krimlitteraturen. De hadde alle de viktige elementene på plass: En handlekraftig og intelligent heltinne med tilhørighet på den mørke siden, en helt som holder sannhetens fakkel høyt og representerer det ordnede og inkluderende samfunnet. Ingen hadde tidligere søkt inn i psyken til de ulike karakterene på en like overbevisende måte. Da David Lagercrantz fikk det ærefulle oppdraget med å videreføre serien, ble det tatt imot med stor skepsis.

Ny giv
Heldigvis blåste han all tvil av banen med Det som ikke dreper oss. Han skriver med respekt og overskudd, og vi lesere vil mer enn gjerne lese mer om Lisbeth og Mikael. Her hjemme var motstanden aller størst, til og med striere enn i Sverige - men selv her måtte både anmeldere og lesere gi seg over: David Lagercrantz skriver fletta av de aller fleste, og vi vil jo så gjerne lese mer om Lisbeth Salander og Mikael Blomkvist. «Mer enn godkjent,» skrev anmelderen i Bergens Tidende. USA Today puster lettet ut: «Vår punkete hackervenninnne er i gode hender.». Nå er det altså bare for leserne å lene seg tilbake og nyte. Mannen som jaget sin egen skygge er enda tettere og bedre enn Det som ikke dreper oss. Og Lisbeth har ikke blitt tammere med åra - snarere tvert imot ...


Eg likte denne femte boka om Lisbeth Salander godt.  Den er spennande og har god driv i seg.  Elementet med tvillingar som er skilde ved fødselen, gjer at ein kan filosofere litt.  Om dette er stor krimlitteratur er eg meir usikker på, men underhaldningverdien er stor.

mandag 5. februar 2018

Mors kofte

Mor mi held heile familein med tjukkelestar.  I haust begynte ho å snakke om at ho ville strikke seg ei oransje jakke.  Eg skaffa henne garn og mønster, og så lova eg henne å montere den. Blogglesarane kjenner kanskje att Vendelamønsteret.

Førre helg gjorde eg monteringsarbeidet.  Etterpå vaska eg jakka for hand og tørka den på badgolvet på ein handduk.  Knappane er alltid prikken over i-en. Eg er glad i tinnknappar.

No håper eg at jakka vert mykje brukt!

søndag 4. februar 2018

Piggsko

Førre onsdag fekk eg nokre fæle smerter i høgre legg.  Eg vakna om natta av krampar, og så fekk eg krampar når eg reiste meg frå stolen. Mannen meinte det ikkje kunne vere strekk, for då skulle eg ikkje greie å gå.   Frøkna stilte diagnose på telefonen: Nummeret før strekk.

Det einaste eg kunne kome på var at eg heldt på å gli og ramle tysdagskvelden, men greidde meg akkurat. Då må det ha rykka godt i høgrefoten i nestenfallet. 

Både mannen og to av gutane, dei som spring vinterløp, har skaffa seg piggsko til vinterbruk.  Det same har nokre av turvenninnene.  Så då mor mi og eg kika litt i butikkar fredag, og eg kom frampå eit par i rett storleik, slo eg til!

No er det ikkje så mykje is på vegane. Men i dag ville eg begynne å gå dei inn.  Rotarystien var derimot islagt.  Der gjekk det fint å fote seg med piggsko.  Ein kan gå mykje meir naturleg og avslappa. Ein må berre legge av seg at broddar og piggsko er for gamlingar... Dei finst i mange utformingar!

I nyheitene no såg eg akkurat at det er mange beinbrot.  Piggsko er ei smart investering! 

Det får bli dagens reklame.

onsdag 31. januar 2018

Bok 3: Rigels øyne


Fortellingen om Ingrid Barrøy, som fortsatte med Hvitt hav, har fanget lesere over hele verden. Nå kommer tredje bok i serien, Rigels øyne. Med den har vi fått en enestående trilogi for alle som vil forstå mer av landet vi lever i.

Ingrids datter er blitt to år, og hun legger ut på en vandring gjennom Norge for å finne barnefaren. I støvler og kjole, med sekk på ryggen, reiser hun sørover. Hver gang hun ber om et sted å sove, legger hun fram sitt ærend: Er det noen som husker en russer som flyktet over fjellet den siste krigsvinteren? Underveis kommer hun bort i en rekke uforglemmelige menneskeskjebner.

Finner hun den hun søker? Hvilket Norge åpenbarer seg for henne i 1946? Rigels øyne er en sterk roman om et folk etter en krig, fortalt fra perspektivet til en uvanlig kvinne. For krigen gjør noe med menneskene. Men det gjør også freden. Den gjør noe med hukommelsen. Ingrid får snudd opp ned på sitt verdensbilde.


Dette er tredje romanen i ein trilogi.  Eg har tidlegare lese og likt svært godt De usynlige og Hvitt hav.  Rigels øyne skuffar då heller ikkje.  Det er ei perle av ein roman.

Om nokon framleis ikkje har trua på lydbøker, så kan eg sterkt anbefale denne.  Forteljinga er konsentrert, og opplesaren, Nils Johnson, gir romanen eit ekstra løft.

søndag 28. januar 2018

Spragler

I går var eg på kafé og butikkrunde saman med ei god venninne.  Siste stopp var blomsterbutikken. Eigenleg var eg ute etter noko som blomstra, men så fekk eg auge på dess plantane.  Dei minner meg om barndomen.  Eg meiner og at blada vil røte seg.  Det stadfesta dei i butikken.  Så fann eg ut at eg kan gjere eit forsøk.

Mellomstemann er heime frå hovudstaden denne helga. Då vart det søndagsmiddag med besøk, noko som det har vorte mindre av sidan eldstemann for til Alta. Mannen laga pinnekjøtmiddag medan eg tok bær opp frå frysaren, sukra dei lett og serverte med krem.

fredag 26. januar 2018

26. januar

I dag køyrde eg rett frå jobb og til Ørsta. Første stopp var Amfi. Utanfor gjekk eg meg på denne andeflokken.

Etterpå vart det tur til Starevegen og Ørstaheimen.

onsdag 24. januar 2018

Bok 2: Den som ser

 
Om boka
Presentert av Ruth Lillegraven, forfatter
Herbjørg Wassmo bergtok et enormt publikum med sin Dina-triologi. Dinas bok ble i sin tid kåret til beste bok de siste 25 årene av Bokklubben Nye Bøkers lesere. Og nå får vi endelig en etterlengtet bok nummer fire. Det er blitt et fyrverkeri av en roman. 
Som tenåring leste jeg Dinas bok for første gang. Jeg husker tyngden av den store pocketboka i hånda mi og den skrekkblandede fryden da Dina Grønelv styrtet den langt eldre mannen sin i døden. Dina var et forbilde. Ikke fordi hun drepte. Men fordi hun gjorde det hun ville og måtte. Hun tok ansvar for seg selv, var sin egen lykkes smed. Hun var nådeløs, sterk og kontroversiell, samtidig fylt av kjærlighet og omsorg for sine, ikke minst sønnen Benjamin og sønnedatteren Karna. Og hun var ledende på ofte mannsdominerte områder som forføringskunst, jakt, hester og handel. I år er det tjue år siste bok i trilogien kom ut. Nå har Herbjørg Wassmo, til stor overraskelse og glede, velsignet oss med en fjerde bok om denne slekten. Og når man åpner Den som ser, er det som om man aldri har vært borte fra dette universet. 

«I år er det tjue år siden siste bok om Dina ble utgitt. Nå har Herbjørg Wassmo velsignet oss med en fjerde bok om Dinas slekt, og når du åpner den, er det som om du aldri har vært borte fra dette universet.»

I slutten av tredje bok døde Dina som følge av skader hun fikk i en storbrann på Reinsnes. Også Hanna, som har vokst opp sammen med Benjamin og alltid har stått ham nær, er omkommet i brannen. Det er en skadeskutt familie vi møter. Ekteskapet til Benjamin og hans Anna rister i grunnvollene. Og den unge Karna må i farmorens begravelse stå fram og tilstå to drap på vegne av Dina, etter å ha lovet henne dette på dødsleiet. Det koster ungjenta mye. Nå slutter hun å snakke, og virkelighet, drøm og mareritt blander seg sammen til en galskap Herbjørg Wassmo beskriver svært overbevisende. 
Etter hvert tar Anna med seg stedatteren til København for å sørge for at hun får profesjonell pleie der. Det er her hoveddelen av boka utspiller seg. I storbyen oppstår det etter hvert et forrykende, nerveslitende trekantdrama, med hovedpersoner så sammensatte og skjøre som bare Wassmo kunne skapt dem. Hjemme i Norge går unggutten Peder og lengter etter Karna, hun som han elsker, og som nå er på et hospital i et fremmed land.

«Mest handler det om kjærlighet. Den vanskelige, sammensatte, ambivalente kjærligheten, lys og mørk på samme tid.»

”Berre kjærleik og død”, heter det i en linje fra et Tor Jonsson-dikt. Og det passer godt på denne boka. Kjærlighet og død. Mest handler det om kjærlighet. Den vanskelige, sammensatte, ambivalente kjærligheten, lys og mørk på samme tid. Samtidig er dette også en bok om å slites mellom ulike steder og ulike liv, mellom by og land, mellom det gamle livet og det nye. Og det er en bok om å måtte ta vanskelige valg, der noen uansett vil bli såret, og ingenting kan bli som før. 
Slutten på boka er storslått, slik bare Herbjørg Wassmo kunne ha laget den. Det er en slutt som får i alle fall meg til å ønske meg minst en bok til - så fort som mulig!
Kjelde:https://www.bokkilden.no/historiske-romaner/den-som-ser-herbjoerg-wassmo/produkt.do?produktId=14878874

Den tida eg ikkje hadde så god tid til å lese, fekk eg likevel med meg Herbjørg Wassmo sine bøker. Huset med den blinde glassveranda tok opp incest på tidleg 80-tal.  Kven hugsar ikkje Tora?  Seinare kom bøkene om Dina og Benjamin.

Den som ser er og ei god forteljing. Personane engasjerer meg.  Dei må gjere val som ein ikkje nødvendigvis er samd i ... Og sjølvsagt er eg samd med meldaren: Gje oss fleire bøker i serien!

Lydboka er framufrå lesen av Gørild Mauseth.  Ingen kunne ha lese den betre!
 

mandag 22. januar 2018

Tur til Oslo og semesterslutt

Fredag til laurdag var eg på møte i hovudstaden. Det var kjekt og lærerikt, men også travelt å ha seks timar på jobb, tre av dei på skulekjøkenet, før ein tek snøggbåt, buss, fly og tog. Eg rakk å vere på hotellrommet Ca eit kvarter før vi for ut på middag.

Eg skal kome attende til programmet seinare.



torsdag 18. januar 2018

Gratulerer Håkon!

I dag fyller yngstemann 24 år.  Vi gratulerer!

No er Håkon mastergradstudent, og om eit par-tre år er han truleg å finne på ein skule i området som gym- og norsklærar.  Tida vil vise.

Vi håper at han har ei fin feiring!

mandag 15. januar 2018

Flystrikk

Fredag til laurdag skal eg ein snartur til Oslo.  Der er møte i LMHS. Eg plar seie at eg aldri kjedar meg.  Det er alltid noko å finne på, og tida strekk ikkje til alt eg har lyst å gjere.  Men å sitte to timar på Vigra kan vere ein prøvelse.  Når eg skal rekke båtar, fly og tog, er eg halvstressa.  Då hjelper det å strikke.

Eg har bestrilt garn til Baalsrudgenseren til mannen.  Fredag fekk eg melding om pakke, men då kom berre nokre knappar, og garnet stod i restordre.  Heretter skal eg handle med nettbutikkar der det står "på lager"/"utsolgt".  I helga har eg ikkje hatt noko strikketøy på gang.  Då eg snakka med dottera i går kveld, fekk ho lov å ønske seg noko.  Kravet var at eg berre skal strikke rundt og rundt på ein bol på den komande turen.

Valet fall på ein genser i Mer bystrikk.  Då eg kom på Trådkråa i dag, fekk eg vite at dei var utselde for garnet Soul som står i oppskrifta. Garnet har lagt lenge i butikken for no å bli rive vekk.

I fjor strikka eg ein genser til Birte på same pinnar som i oppskrifta.  Valet fall derfor på tynn alpakka og Faerytale.  Alpakkaen er litt melert.  Eg trur det skal bli bra!  No har eg strikka brotet framme, og har god tid på å strikke brotet bak.  Ja, eg rekk nok å strikke litt på ermane og!

lørdag 13. januar 2018

Flettegenser i Alpakka

Olaug kom heim ei veke før jul, og så reiste ho ei veke etter jul. Det gav meg tid til å strikke henne ein genser.  Eg hadde sett ut både garn og mønster før ho kom, men eg ville ha godkjenning før eg sette i gang. genseren er strikka i Sandnes alpakka på pinnar 3,5.

Mønsteret er i #Strikk av Ellen Wessel.  Der er mange fine modellar som dei unge damene i familien liker. Boka berre grabba eg med meg ein gong eg var på biblioteket etter lydbøker.  Eg tek gjerne med meg kokebøker og strikkebøker for å bla i.

torsdag 11. januar 2018

Bok 1: Mafiela



Dagbladet avslører at tidligere olje- og energiminister Fred Kvarme har hatt store beløp på hemmelige kontoer i Seychellene. Kvarme nekter å kommentere, og mediene spekulerer i hvor pengene kommer fra.
Siri Wickstrøm kjenner Kvarmes kone Elisa, har også hilst på Kvarme.
Avsløringen av Kvarmes hemmelige kontorer i utløser dramatiske hendelser, og Siri blir dratt inn i et spill om store verdier ...
Kraftmarkedet i Norge ble liberalisert i 1990. Fra da av har kraftbransjen arbeidet systematisk for å presse strømprisene opp til et kunstig høyt nivå. Dette arbeidet fortsetter, med stadig mer kreative løsninger ...


Denne romanen heldt eg på å legge frå meg.  Kor interessant kan det bli med kraftmarknaden som bakteppe?  Eg gav romanen ein sjanse, og etter kvart begynte eg å like handlinga med den kvinnelege teologen som "detektiv". 

No er eg glad eg har funne meg to romanar som ikkje er krim.

onsdag 10. januar 2018

Tid kan målast

Sitatet er frå Herborg Wassmo sin roman Den som ser. 

Klokka mi stoppa halv tre i natt. Dermed måtte eg greie meg ein skuledag utan. På grunn av kurs hadde eg berre ein undervisningstime, heldigvis. 

Julegåva til mannen i år var ei klokke utan batteri. Den vert trekt opp med aktivitet. Så slepp han slike dagar. 

Akkurat i dag passa det no fint med ein bytur. Og så fann eg ut at eg likegodt kunne køyre til Ørsta og besøke foreldra mine. Det vart ein kjekk time!

På heivegen starta eg på Wassmo sin roman, lesen av Gøril Mauset. Det lovar bra! 

mandag 8. januar 2018

søndag 7. januar 2018

Plukke ut jula

Det tek si tid å få vekk all julepynten her i huset. Noko snik seg alltid vekk, derfor gir vi oss sjølv omtrent ei veke til å finne alt. I jula har eg hatt sviblar i urtepottene.  Det fungerte heilt flott.  Vatnet forsvann på ei veke, og dei treivst godt.  No prøver eg same stell på primulaene.

I dag for siste julegjesten med nattbuss til hovudstaden. Sjølv har eg fått ny timeplan med full dag med undervisning og møte til halv fire om måndagane.  Det førte til halv arbeidsdag i dag.  Eg ser altså at eg må disponere tida litt annleis midt i veka.

lørdag 6. januar 2018

Snøballvottar i minste storleik

Desse vottane var kjappstrikka! Ef fann fram nokre restar i tynn alpakka/ull, la opp 30 masker på pinnar nummer 4 og følgde oppskrifta vidare.  der skulle berre vere ei rad med snøballar i den minste storleiken.  Hadde eg lese gjennom oppskrifta på førehand, hadde eg nok gått opp ein storleik.

No har eg vaska vottane på eit 20-minuttsprogram.  Dei skal bli gåve til ein liten venn.  Mora skal få tove dei vidare til dei passar handa hans.

Oppskrifta kjøpte eg som skrive i går på nettbutikken til #knitting-inna

fredag 5. januar 2018

Endå meir


Det er litt dumt for strikkeinteresserte at strikkebøker kjem ut første veka i januar, ikkje til jul. Men heldigvis hadde eg julegåvepengar. 

Den førre boka Bystrikk er nok den strikkeboka eg har strikka mest frå. Denne inneheld også mange fine plagg. 

Eg hadde planar om å strikke eit par vottar eg hadde sett på Instagram. Det første eg gjorde, var å sjå etter dei. Men eg fann dei ikkje. D viste det seg å vere ei einskildoppskrift som ein kan kjøpe og laste ned. Då eg hadde betalt, kom ho på eit par sekund! 

No må eg berre gjere frå meg genseren eg held på med.

torsdag 4. januar 2018

Med Varde-genser i kofferten


Desemberstrikketøyet mitt i år var ein Varde-genser i Finull på pinnar 3. Eit tidkrevjande prosjekt med andre ord. Journalisten som no arbeider i Alta vart prioritert. Eg tenker den kan vere anvendeleg både innandørs og under dunjakka.

I tillegg strikka eg ei hue av restane. Den kan de berre sjå i katalogen.

onsdag 3. januar 2018

Kunst i bruk

Då eg var på nasjonalgalleriet i Edinburgh fall eg for desse netta i ,useumsbutikken.  Dei hadde ulike kjende måleri, og tanken bak dei var at folk skulle få sjå kunsten. Då mannen skulle attende dit, lokka eg han til å kjøpe nokre som eg kunne ha til smågåver.  Han kjøpte og "Pike med perleøredobb".  Det nettet har eg ikkje gitt vekk enno...

Nettsamlinga som inneheld ulike merke som Coop, Kiwi, Bunnpris og Spar, vert gjerne putta i dette fine nettet når eg skal handle mat.  Dei er både miljøvennlege og sterke, og så gir dei kanskje små kunstopplevingar?

tirsdag 2. januar 2018

Plante i gåve

 Denne fine planten fekk eg med søstera mi i romjula.  Eg har ikkje sett denne sorten orkidé (?)før.  han har luftrøter, men er planta i mold.  Eg håper eg greier å ta vare på han lenge!

mandag 1. januar 2018

Blogging 2018

Mitt første blogginnlegg skreiv eg 8. september 2007. Eg ser at det var Olaug, 10 år den gongen, som hjelpte meg i gang. Sidan det har eg blogga om stort og smått, gjerne kvar dag.  Det siste året har det av ulike årsaker vorte færre blogginnlegg. Eg kjenner likevel at eg ikkje har lyst til å slutte heilt.  Om eg har mindre å melde, får eg heller legge ut saker sjeldnare. Eitt alternativ er å legge ut meir om små kvardagslege hendingar og små refleksjonar ein gjer seg.
Ei oppdaging eg gjorde i går, var at eg faktisk aldri før har sett eit skikkeleg fyrverkeri!  Det vart oppskote eit skikkeleg kommunalt fyrverkeri på moloen av ein pyroteknikar.  Ein følte at fyrverkeriet la seg på himmelen over ein. Fleire enn eg vart nok positivt innstilte til tiltaket.  
Tidlegare år har eg og skrive bloggerklæringar.  Det går an å gå inn på 2016 og klikke seg bakover.
Eg har ikkje begynt å legge ut julegåvene mine i år.  Så har eg tema nokre dagar framover ... Løparen, lysa og serviettane låg under juletreet. Folk ser nok at eg er glad i å pynte bord.
Eg synest ein kan nytte alle høve til å dekk på med serviettar.  Ser eg ein serviettpakke på sal, er sjansen stor for at han dett ned i handlekorga mi. Så har eg noko å velje i.
I 2018 vil eg også legge ut kva bøker eg har lese.  Det kan ikkje kallast bokmeldingar.  Eg det eg finn som "reklame" for bøkene, og så seier eg kort mi eiga meining.  Om eg lurer på om eg har lese ein roman, kan eg berre søke det opp på bloggen.  Så får eg sjå om det vert kåring av årets roman ein av dei komande dagane.

Elles får eg håpe på mange fine turar i 2018, både i nærmiljø og anna. Det hender og eg har fine naturopplevingar på veg til jobb.

Om vinteren er det ikkje så mykje å skrive om hagen, men kanskje det kan dukke opp ein plante eller to av og til?

Av og til går det an å legge ut bilde frå jobb,utan elevar ,så de kan få sjå litt av yrkeslivet mitt.  Men jobben vert nok stort sett halden utanfor bloggen. Kjem eg over gode oppskrifter frå skulekjøkenet, lovar eg å dele dei med blogglesarane.

Den kjæraste hobbyen min dei siste åra har vore strikkinga.  Det er kjekt å lage ting samtidig som ein kan sitte og slappe av og la tankane flyge.  I tillegg er det ein fin måte å halde seg vaken på.  I kveld ser eg fram til "Broen"på NRK.

Tidlegare handla bloggen mykje om familien.  Det har vore ulike grunnar til at eg ikkje vil, og dei ikkje vil at eg skal, legge ut for mykje privat. Dagbokformatet har eg gått meir og meir vekk ifrå.  Det gjeld nok mange.  Men eg er glad for at mor mi held oss , slekt og naboar orienterte om korleis dei har det på sin blogg.

Vegen vil verte til medan ein går, heter det, og slik vert det garantert med blogginga i 2018.

Godt nytt bloggår!



søndag 31. desember 2017

Godt nytt år!

Eg vil ønske alle blogglesarar eit riktig godt nytt år! 

I dag tidleg tok eldstemann, journalisten, fly til Alta der han skal jobbe for NRK.  Det skal bli spennande både for han og oss! 

lørdag 30. desember 2017

Romjulsal

Ein erfaren shoppar veit omtrent kva ting kjem til å koste i romjula. I går vandra eg litt rundt i næraste by.  På Nille kjøpte eg nokre dekketallerkar til rundt 50 kr - til saman.  Det kan no vere kjekt med litt farge på bordet. Elles må eg tilstå at serviettsamlinga ikkje har krympa denne jula heller. 

Kva elles kjøper ein? Eg oppdaga til dømes at deodoranten min var nesten tom, og då er det kjekt når gåvesetta er halv pris ...

Bok 51: Kvinnen i lugar 10

«Kvinnen i lugar 10» er en intens og klaustrofobisk krim, som ikke slipper taket i deg før siste side er lest.

Reisejournalist Jo Blacklock får drømmeoppdraget. Hun skal være med på et luksuscruise til de norske fjordene og skrive om det i reisemagasinet hun arbeider for.

Men reisen får en bråvending da Lo våkner av et skrik midt på natten, og fra lugarvinduet sitt ser hun en person bli kastet over bord. Lo slår full alarm, men det viser seg at ingen er savnet, verken blant personalet eller gjestene. Hun blir usikker og forvirret; har hun drømt det hele? Eller er hun fanget på båten med en morder - og som eneste vitne til en forbrytelse?


Eg bruker å lese ferdig bøker eg har begynt på.  Denne heldt hardt ei stund.  Etter mi meining vert det mykje prat.  Når eg no les om romanen, ser eg at det er ein psykologisk thriller. Slutten kan kanskje legitimere det.  Men to tankar slår meg; Ville ein mann like denne romanen? Ville den vorte omsett til norsk viss handlinga ikkje var lagt delvis til Norge?  Terningkast 3 frå meg.

fredag 29. desember 2017

Sjur Olai Trovåg - ein av dei 12

1. juledag var store delar av slekta mi på premieren til storfilmen Den tolvte mann. Det har knytta seg ein del spenning til filmen. Vil vi få vite meir om onkel Sjur, bror til farfaren min, som var ein av dei 12? Då vi fekk vite at skodespelaren som hadde fått rolla som han, kom frå Lærdal, tenkte vi han skulle få ein replikk eller fleire. Det fekk han ikkje. Men det gjekk fram at han var den første som vart forhøyrd og torturert - og at han heldt tett.

Eg hadde ønska å ...få lære meir om forhistoria, altså om sjølve sabotasjeoppdraget.

Alle har vore samde om at filmen var spennande frå byrjing til slutt. Det er flott at hjelparane har fått sine historier dokumenterte. Vi meiner og at terningkastet/karakteren er 5.

Øystein har skrive ein tekst med Sjur Olai Trovåg si historie. Eg reknar med at det kan vere interessant lesnad både for slekt og blogglesarar.

http://oysteinorten.blogspot.no/2017/12/onkel-sjur-ein-av-dei-12.html
 

torsdag 28. desember 2017

Slektstreff

 Vi har ikkje kunna lagt så mange planar for denne jula. Frå ungdomane har det vore eit sterkt ønske å treffe søskenbarna, det vil seie borna til søstera mi.  Det er dei som er så nær at dei kan kome på dagsbesøk. Studentane er no spreidde rundt om i landet: to i Oslo, ei i Bergen og ein utanfor Tronheim. Det var derfor ekstra kjekt at alle kunne stille på kort varsel.

 
 Serviettane var valt ut med tanke på gjestene...

tirsdag 26. desember 2017

Kos med katt

Vi har berre eitt kjæledyr att i heimen, katten Lucy som Olaug fekk for 7 1/2 år sidan.  Kaninen som var like gammal, døydde i haust.  Vi spøker med at katten har vorte einebarn i heimen. Han er i alle fall bra bortskjemt.  Det er tydeleg at katten set pris på ho som eigentleg eig han, om det då går an å eige ein katt?

mandag 25. desember 2017

Fin i strikk

I konfirmasjonen til eldstemann til bror min i mai gjorde eg ein avtale med yngstemann om at han måtte ringe til tanta om han skulle trenge ein ny genser.  I fjor gjorde han det klart at han hadde tre genserar!

Tanta tenkte at ho måtte ha ein genser på lur om han skulle ringe.  Eg kjøpte garn til denne på ein strikkekafé i oktober. Mønsteret er enkelt og fint, synest eg.  Eg strikka den i lengda til 10 år, men så strikkar eg litt fast.  Slike smale genserar veks gjene med borna. 

Det høyrer med til historia at guten ikkje har ringt tanta enno.  Men eg reknar med at han treng ny genser ...

søndag 24. desember 2017

lørdag 23. desember 2017

Kvelden før kvelden

No er det relativt stille i heimen.  Gutane, eller rettare sagt dei unge mennene, er på besøk hos mellomstemann. Han kjøpte seg leilegheit i sentrum i sommar.  Frøkna ville trene litt i kveldninga.  Eg ventar på at oppvaskmaskina skal gjere seg ferdig slik at eg får rydda kjøkenet skikkeleg.

Tidlegare i dag har eg rydda, stroke og baka grovbrød. Eg inviterte gjengen på sein middag.  For to av dei vart det visst middag nummer to, noko som gjekk heilt fint.  På menyen stod ferdigkrydra svineribbe frå Coop og karamellpudding.

Det vert ei spesiell jul for storfamilien.  Faren min vart innlagt på Ørstaheimen for eit par veker sidan og lyt feire jul der.  Mora mi vert der saman med han.  Dei har mykje besøk av familien.  No i jula er det stas med barnebarna.  Heldigvis er pappa heilt kår, og han har alltid ein replikk på lur. Ein må ta dagane som dei kjem.

Bok 50: Glasshjerte


Robin og Mikkel er brødre. Robin blir vitne til det grusomme som skjer med kusinen deres, Amina. Han kan ikke hjelpe henne, og heller ikke hente hjelp.
Robin er ute av stand til å uttrykke hva han har sett.

Mens Mikkel vet noe han ikke vil fortelle. Ikke til noen.

Glasshjerte er en fortelling om å kjenne igjen ondskapen når du møter den. Og om å streve med å forstå hvem du selv er.
Men den handler også om hvor langt et menneske våger å gå for å holde fast ved kjærligheten. Torkil Damhaug er dobbel vinner av Rivertonprisen, han fikk prisen for årets beste kriminalroman både i 2011 og i 2016


Denne romanen har eg berre brukt eit par-tre dagar på.  Mykje praktisk arbeid gir lesetid.  Det er og ein slik roman ein slår av TV-en og heller lyttar til.

Bok 49: Kalypso


Sterk oppfølger til suksessen «Wienerbrorskapet».

På et sykehus i Oslo våkner politietterforsker Fredrik Beier langsomt til live. Han husker ingenting fra kvelden som førte ham hit. Ved en villa på byens beste vestkant bor en barnløs, gammel enke, og postmannen reagerer på at hun ikke lenger tar inn avisen. Beiers kollega, Kafa Iqbal, tar seg inn i boligen, men enken er forsvunnet. Et overvektig mannslik ligger derimot i trappen - denne mannen finnes ikke i noen offisielle arkiver. Politiet finner snart en ny død kropp, og Fredrik og Kafa avslører at de to har en ting til felles. De innser at de står overfor en gjerningsmann som har mye å hevne, og ingenting å leve for.

Gjennom intens spenning og flere fortellinger og tidsplan som flettes inn i hverandre, forener Johnsrud storpolitisk thrillerhandling med politiromanens nordiske noir-realisme.


Denne romanen fekk eg ikkje taket på.  Det vart for mange trådar å halde greie på.  Det kan og hende at det hadde vore ein fordel å lese Wienerbrorskapet først? Eller at boka hadde eigna seg betre på papir?

fredag 22. desember 2017

22. desember

I dag har vore den store vaske- og handledagen her i huset.  Det var nesten mørkt før vi kom oss av garde.  Det var nokre gåver som skal vere her i huset som måtte skaffast.  Først vart det handel i bygda, så for vi over Eidet til næraste by. 

Eldstekarane skulle besøke besteforeldra i Ørsta og gjere litt nytte for seg der. Derfor passa det godt for alle å ikkje samlast før til kveldsmaten. Eg rakk å bake grove rundstykke,og så vidt vørterbrød, før gjengen kom. 

Observante blogglesarar vil kanskje sjå at eg har kjøpt ein ting til huset i dag, nemleg plastduken på Prinsess.  Eg såg raskt at eg skulle hatt nokre einsfarga serviettar - og koppar...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...